روزی که لاک پشت پنگوئن شد

داستان از آن‌جا آغاز می‌شود که بابا لاک‌پشت برای لاک‌پشت کوچولو داستانی در بارۀ پنگوئن‌ها می‌خواند. لاک‌پشت کوچولو خیلی از این داستان و پنگوئن‌ها خوشش می‌آید و دلش می‌خواهد پنگوئن باشد. شب وقتی می‌خوابد، خواب می‌بیند پنگوئن شده است. او در خواب مثل پنگوئن‌ها روی یخ بازی می‌کند و سر می‌خورد، شیرجه می‌زند توی آب و با پنگوئن‌های دیگر شنا و آب‌بازی می‌کند. مثل پنگوئن‌ها راه می‌رود و ایستاده می‌خوابد.
زندگی پنگوئن‌ها آن‌قدر برای لاک‌پشت کوچولو جذاب است که برای دوستانش توی مهدکودک طوری از پنگوئن‌ها تعریف می‌کند که آن‌ها هم دوست دارند پنگوئن شوند. آن‌ها مثل پنگوئن‌ها روی شکم‌شان سر می‌خورند و خواب‌های پنگوئنی می‌بینند.
«روزی که لاک‌پشت پنگوئن شد» داستانی است که تخیل کودکان را گسترش می‌دهد. لاک‌پشت کوچولو با قدرت تخیل خودش به سرزمین‌های دور سفر می‌کند و با موجوداتی که خیلی با او متفاوت هستند، بازی می‌کند و مثل آن‌ها رفتار می‌کند. همۀ بچه‌ها این گونه خیال‌پردازی‌ها را دوست دارند، بنابراین با لاک‌پشت داستان همراه می‌شوند و پا‌ به پای او و در تخیل خودشان این تجربه‌های لذت‌بخش را از سر می‌گذرانند.
کودکان با لاک‌پشت کوچولو همذات‌پنداری می‌کنند و علاوه بر این، به شکل غیرمستقیم نکته‌هایی را هم می‌آموزند. همدلی با دیگری و درک رفتارهای متفاوت دیگران از نکته‌هایی است که کودکان می‌توانند از این داستان یاد بگیرند.
والری گورباچف نویسندۀ کتاب جهان بچه‌ها را به خوبی می‌شناسد و در این داستان نیز ضمن روایت داستانی هیجان‌انگیز، کودکان را با قهرمان داستان همراه می‌کند و با پرهیز از اشاره‌های مستقیم، نکاتی آموزشی را در دل روایت داستانش می‌گنجاند.
«روزی که لاک‌پشت پنگوئن شد» به والدین و معلم‌ها کمک می‌کند تا به شیوه‌ای جذاب و هیجان‌انگیز و به شکلی غیرمستقیم کودکان را آموزش بدهند و علاوه بر آن، تخیل آن‌ها را نیز به شکلی خلاقانه پرورش دهند.