جغد در مهتاب (صلح با زمین؛ قصه های طبیعت)

در یک‌شب سرد و تاریک طبق یک رسم قومی، پدری پسرش را برای دیدن جغدها به جنگل می‌برد. وقتی تازه از خانه دور شده‌اند فقط صدای قطار و زوزه سگی به گوش می‌رسد.

اما کمی جلوتر، سکوت مطلق است. آن دو فقط صدای خرت و خرت برف‌ها را زیر پای خود می‌شنوند. سایه پدر دراز است و سایه پسرک کوتاه. پسرک می‌ترسد چون تصور می‌کند سایه‌ای دارد آن‌ها را تعقیب می‌کند.

هنگامی‌که وارد جنگل می‌شوند زمان دیدن جغدها فرا می‌رسد. پدر می‌گوید برای دیدن جغدها باید در سکوت کامل به جنگل رفت. پدر صدای جغد درمی‌آورد اما خبری نمی‌شود. کمی جلوتر دوباره‌ آن را تکرار می‌کند. تا این‌که…

در  کتاب جغد در مهتاب، از روایت داستانی خبری نیست. یعنی کتاب ماجرا و حادثه ندارد تا خواننده بتواند آن را دنبال کند. به جای حادثه و ماجرا، توصیف شاعرانه طبیعت و جنگل قرار دارد. دیدن جغد بهانه‌ای بیش نیست؛ بهانه‌ای برای پدر و پسر و خواننده تا متوجه شوند برای شنیدن صدای طبیعت باید سکوت را پیشه کرد.

کتاب با توصیفات ظریف و زیبا و تصاویری خیال‌انگیز از شب و سکوت و جنگل می‌گوید تا آن‌جا که همه چیز مانند یک رویا محو می‌شود.

پشت جلد

درشبی زمستانی و دیروقت، دختری کوچک به همراه پدرش به تماشای جغد می‌رود. درختان مثل مجسمه بی حرکت ایستاده‌اند و همه‌جا مثل خواب ساکت است.

پدر خطاب به مرغ رازآلودِ شب، هوهو می‌کند اما پاسخی نمی‌گیرد. پدر و دختر بی‌آن که چیزی بگویند، به راه خود ادامه می‌دهند؛ چون وقتی به جست‌وجوی جغدها می‌روی، واژه لازم نداری. هیچ چیز لازم نداری، مگر امید.

گاهی جغدی نیست، گاهی هم هست.

جین یولن، نویسنده‌ی ممتاز، در داستانی لطیف وشاعرانه، همراهیِ بی‌نظیرِ دختربچه ای کوچک را با پدرش، و ارتباط نزدیک انسان را با دنیای طبیعت عاشقانه به تصویر کشیده است.

جان شُنهِر، تصویرگر به‌نام، با تصاویر جذاب و چشم نواز آبرنگ، این داستان را به طرز شگفت‌انگیزی کامل کرده است. این اثر گنجی واژگانی و تصویری است که برای بلندخوانی یا کتاب‌خوانی پیش از خواب کودک عالی است.